Kdz. Ereğli Ticaret ve Sanayi Odası yine bir toplantıya ev sahipliği yaptı. Oda başkanları, temsilciler, sektör temsilcileri bir araya geldi. İki saat süren görüşmeler yapıldı, ekonomi konuşuldu, sorunlar değerlendirildi. Toplantının ardından TSO Başkanı Arslan Keleş, katılanlara teşekkür etti.
Buraya kadar her şey tanıdık.
Aslında uzun zamandır aynı formatla karşılaşıyoruz:
Toplantı yapılıyor, açıklama yayınlanıyor, teşekkür ediliyor.
Fakat işin en kritik kısmı eksik:
Bu toplantılardan sonra ne oluyor?
TSO yönetimi ikinci dönemini sürdürürken, kamuoyunun doğal beklentisi; sanayicinin, esnafın, üreticinin hayatına dokunan somut projelerin ortaya çıkmasıdır. Ancak sahaya yansıyan somut, ölçülebilir bir sonuç görmek pek mümkün değil.
Aidat toplama süreçleri düzenli işliyor.
Zaman zaman yurtiçi ve yurtdışı fuar organizasyonları düzenleniyor.
Bunlar elbette kurum faaliyetidir.
Ama TSO gibi bir kurumdan beklenen yalnızca bunlar değildir.
Şu sorular hâlâ havada duruyor:
Ereğli sanayisi bu yönetim döneminde ne kazandı?
Yeni yatırım çekildi mi?
İstihdam arttı mı?
Üreticinin temel sorunları azaltıldı mı?
Genç girişimcilere hangi somut destek sağlandı?
Bu soruların net bir karşılığı yok.
Kamuoyuna sunulan metinlerde sıkça şu ifadeleri görüyoruz:
“Görüş alışverişinde bulunuldu. Sorunlar değerlendirildi. Katılanlara teşekkür edildi.”
Ancak teşekkür cümleleri, tek başına ekonomik gelişme anlamına gelmiyor.
Bir kentin Ticaret ve Sanayi Odası;
ekonomiye yön veren, yol açan, çözüm üreten bir yapı olmalıdır.
Bugün Ereğli’de esnafın da sanayicinin de üreticinin de ihtiyacı;
fotoğraflar değil, sonuç odaklı projelerdir.
Kdz. Ereğli TSO’dan beklenen artık çok nettir:
Toplantı değil icraat,
temenni değil çözüm,
söz değil proje.
Ve bu beklenti, daha fazla ertelenemez.