Karadeniz Ereğli’de kaç dernek olduğunu sorunca verilen yanıt genelde aynı: “İki yüzün üzerinde.” Rakamın büyüklüğü etkileyici. Dayanışmanın, gönüllülüğün ve sivil toplumun kalbinin burada attığını düşünmek istiyor insan. Fakat sahadaki manzara pek öyle değil.
Şehrin temel sorunlarına baktığınızda derneklerin sesi ya hiç çıkmıyor ya da sadece fotoğraf karelerinde görünüyor. Ekonomik sıkıntılar, gençlerin umutsuzluğu, işsizlik, kültürel faaliyetlerin zayıflığı, mahalle yaşamının giderek çözülmesi… Bu başlıkların hangisinde güçlü ve görünür bir sivil toplum refleksi var?
Cevap çoğu zaman kocaman bir sessizlik.
Dernekler açılışlarda, ziyaretlerde, plaket törenlerinde gayet aktif. Fakat iş üretmeye, proje geliştirmeye, toplumun yükünü hafifletmeye gelince tabela asılı kalıyor, kapılar kapanıyor. “Var olmak” ile “faydalı olmak” arasındaki fark tam da burada ortaya çıkıyor.
Bir şehirde bu kadar dernek varsa, o şehir daha canlı, daha üretken ve daha bilinçli olmalıydı.
Oysa bizde sayı konuşuluyor, sonuç değil.
Bu yüzden asıl ihtiyaç şu:
Her dernek yıllık faaliyetini şeffafça açıklamalı.
Kamuoyuna hesap verebilmeli.
Şehrin gerçek sorunlarında ortak tavır alabilmeli.
Gönüllülük bir hobi değil, sorumluluk olarak görülmeli.
Sivil toplumun gücü tabelayla değil, emekle ölçülür.
Ereğli artık “kaç dernek var?” sorusunu değil,
“Kaçı gerçekten iş yapıyor?” sorusunu sormalı.
Çünkü bu şehir, süs gibi duran kurumlara değil, elini taşın altına koyanlara ihtiyaç duyuyor.