Bu şehirde trafik problemi “yol yok” değil. “Bilinç yok.” Daha doğrusu, bilinen kuralların hiçbir karşılığı yok gibi davranılması.
Işıklar çalışıyor, yaya geçitleri çizili, hız sınırları tabelada yazıyor. Ama sahaya indiğinizde bambaşka bir gerçek var: Herkes kendi kuralını yazmış, herkes kendi hakkını kendi yorumluyor.
Işıklı yaya geçidi: Kuralların en çok yok sayıldığı yer.. En net örneklerden biri ışıklı yaya geçitleri.Araç kırmızıda duruyor, sistem çalışıyor, düzen var gibi görünüyor…
Ama yaya tarafında tablo başka: “Burası yaya geçidi, ben geçerim.” Kırmızı ışık mı? Umursanmıyor. Araç geliyor mu? Bakılmıyor.Bu “cesaret” değil, düpedüz trafik körlüğü.
Öte yandan sürücüler de farklı değil. Yeşil ışığı gören şehir içi yolda hızlanmayı hak sanıyor. Yaya geçidi yaklaşımı “yavaşlama noktası” değil, “gaz açma fırsatı” gibi görülüyor.Motosiklet gerçeği: Akış değil, kontrolsüz alan kullanımı
Son yıllarda motosiklet sayısı arttı. Bu tek başına sorun değil. Sorun, bunun nasıl kullanıldığı.8–10 motosiklet bir araya gelip şeritleri fiilen kapatıyor. Arkadan gelen trafiği yok sayarak, çevre yolu dahil birçok noktada grup halinde yol işgal ediliyor.
Daha tehlikelisi ise şu;
Araç yaya geçidinde yavaşlıyor, yayaya yol veriyor… o anda motosiklet aradan “boşluk buldum” diyerek kontrolsüz şekilde geçiyor.Bu şehirde artık trafik akışı değil, trafik fırsatçılığı var.
Meskun mahalle: 30 km değil, sanki yarış pistiMeskun mahalle diye adlandırdığımız yerlerde hız sınırı tabelada var ama zihinde yok.30 km yazıyor ama gerçek hız algısı 60–80 gibi. Hız kesici yoksa, denetim zayıfsa, sürücü kendini şehirde değil geçiş yolunda sanıyor.
Sonuç?
Mahalle arası artık mahalle değil, risk koridoru.En büyük problem: Herkesin haklı, kimsenin sorumlu olmaması Yaya “benim hakkım var” diyor.Sürücü “ben yeşilde geçiyorum” diyor.Motosiklet “boşluk vardı” diyor.Herkesin bir gerekçesi var.
Ama ortada tek bir sonuç var: tehlike.Bu şehirde sorun kural eksikliği değil.Sorun, kuralların artık kimseyi bağlamıyor gibi davranılması.
Net söyleyelim! Ereğli trafiği bir düzen değil, bir refleks karmaşasıdır. Ve bu karmaşada en büyük kayıp “hak” değil, can güvenliği. Bu iş daha fazla “idare ederiz” kaldırmaz. Çünkü trafik idare edilmez; ya yönetilir ya da bedel ödetir.